فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۳۸۹ — خوبرویان چون نظر بر رخ هم بگشایند
- شمارهٔ ۳۹۱ — معاندان که سخن ناشنوده می‌گویند
- شمارهٔ ۳۹۰ — دلم با زاهدان دیگر به صد اعزاز ننشیند
- شمارهٔ ۳۸۸ — آهم سحر چو از دل رنجور شد بلند
- شمارهٔ ۳۹۲ — یاد عیشی کز رخت شب‌های ما مهتاب بود
- شمارهٔ ۳۸۵ — موج اشکم ابر را آلوده دامن می‌کند
- شمارهٔ ۳۸۶ — مستی ز گرد تفرقه پاکم نمی‌کند
- شمارهٔ ۳۸۷ — غنچه را دل در بر آن لعل سخنگو بشکند
- شمارهٔ ۳۹۴ — دی کز فروع ماه رخت پرده دور بود
- شمارهٔ ۳۹۳ — امشب که در چمن ز قدومش نوید بود
- شمارهٔ ۳۹۸ — ز هر لبی که برآمد سخن کلام تو بود
- شمارهٔ ۳۹۹ — خوش آنکه بلبل ما نغمه‌سنج باغ تو بود
- شمارهٔ ۳۹۶ — از بی‌کسیم دوش دل سوخته کس بود
- شمارهٔ ۳۹۷ — شب ز نازت بزم دل بر بیقراران تنگ بود
- شمارهٔ ۳۹۵ — امشب که دست نالة زارم بساز بود
- شمارهٔ ۴۰۰ — آنکه کارش به اسیران همه بیدادی بود
- شمارهٔ ۴۰۴ — بلبل ز شیوة تو به فریاد می‌رود
- شمارهٔ ۴۰۵ — غیر زلف او که دوشادوش آن رو می‌رود
- شمارهٔ ۴۰۶ — هر کجا حرف لب آن یار جانی می‌رود
- شمارهٔ ۴۰۲ — شش جهت را در زدم جز حلقه کس بر در نبود
- شمارهٔ ۴۰۸ — به باغ بس که ز شرم رخت گل آب شود
- شمارهٔ ۴۰۷ — کو آنکه شیونم به اثر آشنا شود
- شمارهٔ ۴۰۱ — شبم در کلبة دل ماهتاب از یاد ماهی بود
- شمارهٔ ۴۰۳ — دلا گم کرده‌ای خود را درآ در جستجوی خود