قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۳۶۵ — چون به سوی تو گشایم در کاشانه چشم
- شمارهٔ ۳۶۶ — قسمت نگر که نوشم، می از ایاغ مردم
- شمارهٔ ۳۶۴ — چند چون ابر بر اطراف گلستان گریم؟
- شمارهٔ ۳۶۱ — ما رخت دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایم
- شمارهٔ ۳۶۲ — زخم ناخن کی برآرد مدعای سینه‌ام؟
- شمارهٔ ۳۶۷ — تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم
- شمارهٔ ۳۶۸ — امشب ز دیده از قدح افزون گریستم
- شمارهٔ ۳۶۳ — اگر نه صید کسی گشته مرغ نامه‌برم
- شمارهٔ ۳۷۲ — اگر دور از دلارای خود افتم
- شمارهٔ ۳۷۶ — با یارم و در دفع غم اسباب ندارم
- شمارهٔ ۳۶۹ — خضر اگر آب حیات آورد، خون دانسته‌ام
- شمارهٔ ۳۷۴ — من صید زخم‌خورده از پا فتاده‌ام
- شمارهٔ ۳۷۰ — بر سر کوی تو عمری شد که ما افتاده‌ایم
- شمارهٔ ۳۷۱ — دیده را در عشق ازین به، مبتلا می‌خواستیم
- شمارهٔ ۳۷۳ — من تیره‌دل و نورفشان شعله آهم
- شمارهٔ ۳۷۵ — گمان مبر که ز روی تو دیده بردارم
- شمارهٔ ۳۸۰ — دل به تیغ غمزه آن شوخ قاتل بسته‌ام
- شمارهٔ ۳۸۱ — در غمت با گریه شام و سحر خو کرده‌ام
- شمارهٔ ۳۷۹ — خون می‌چکد از دیده ز نظاره داغم
- شمارهٔ ۳۷۸ — کی به غیر از دیدنش اندیشه دیگر کنم
- شمارهٔ ۳۸۴ — هرگز به بزم وصل، شبی جا نکرده‌ام
- شمارهٔ ۳۸۳ — تا آفرین شست تو گوید زبان زخم
- شمارهٔ ۳۸۲ — از ازل کشته آن طرز نگاه آمده‌ایم
- شمارهٔ ۳۷۷ — کرده تا عشق تو چون نقش قدم پامالم