قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۳۸۷ — من لذت درد تو به درمان نفروشم
- شمارهٔ ۳۸۹ — دلی از قید آسایش چو عشق آزاد می‌خواهم
- شمارهٔ ۳۹۱ — زبان گداختم و راز عشق سر کردم
- شمارهٔ ۳۸۵ — ما جهان را رخ ز آب چشم گریان شسته‌ایم
- شمارهٔ ۳۹۲ — چو درد عشق تو کرد آشنای خویشتنم
- شمارهٔ ۳۸۸ — عمری چو جاهلان پی چون و چرا شدم
- شمارهٔ ۳۹۰ — سپندوار بر آتش چو اضطراب کنم
- شمارهٔ ۳۸۶ — به خون خوردن جدا زان لعل شکربار می‌سازم
- شمارهٔ ۳۹۵ — دردت به دل رسیده و از دل به داغ هم
- شمارهٔ ۳۹۳ — در انتظار تو شد عمرها که چشم به راهم
- شمارهٔ ۳۹۹ — ما حرف سود خویش برای زیان زدیم
- شمارهٔ ۳۹۶ — گر ز چنگ شحنه هجران امان می‌یافتم
- شمارهٔ ۳۹۸ — نهال دوستی را ریشه در خون پرورش دادم
- شمارهٔ ۳۹۴ — رخ تو تا شده غایب به صورت از نظرم
- شمارهٔ ۳۹۷ — تا شد زبان گره چو جرس، بر فغان زدیم
- شمارهٔ ۴۰۰ — دوش بر خاک درت عرض جبین می‌کردم
- شمارهٔ ۴۰۶ — از وصل هر گل در چمن، چون غنچه دامان چیده‌ام
- شمارهٔ ۴۰۴ — ز بس که دشمن نظّاره پریشانم
- شمارهٔ ۴۰۵ — اگر به عشق نباشد درست، پیمانم
- شمارهٔ ۴۰۱ — در خون دل از دیده خونبار نشستیم
- شمارهٔ ۴۰۷ — چو باد سوی تو آید، ز غیرت آب شوم
- شمارهٔ ۴۰۳ — در میان بیخودی، آرامش دل یافتم
- شمارهٔ ۴۰۸ — کم خمار بگیرد، اگر شراب شوم
- شمارهٔ ۴۰۲ — ..............................