شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۶۶۲ — خواجه آنجا فقیر خواهد بود
- غزل شمارهٔ ۶۶۳ — جان مجنون فدای لیلی بود
- غزل شمارهٔ ۶۶۴ — آفتاب مه نقابی رو نمود
- غزل شمارهٔ ۶۶۵ — این سعادت بین که ما را رو نمود
- غزل شمارهٔ ۶۶۶ — خوش خیالی به خواب رو بنمود
- غزل شمارهٔ ۶۶۸ — صبحدم آفتاب رو بنمود
- غزل شمارهٔ ۶۶۷ — پادشه حکم ما روان بنمود
- غزل شمارهٔ ۶۶۹ — بیا که مجلس عشق است و طالع مسعود
- غزل شمارهٔ ۶۷۳ — روی خود را به نور دل بنمود
- غزل شمارهٔ ۶۷۶ — عالم از جود او بود موجود
- غزل شمارهٔ ۶۷۰ — هر کجا صاحبجمالی رو نمود
- غزل شمارهٔ ۶۷۴ — آفتاب از رخ نقاب مه گشود
- غزل شمارهٔ ۶۷۲ — نور روی او به چشم ما نمود
- غزل شمارهٔ ۶۷۵ — یک نفس یعقوب بی یوسف نبود
- غزل شمارهٔ ۶۷۱ — جیب شب آفتاب چون بگشود
- غزل شمارهٔ ۶۷۷ — به سر عاشقان که عین وجود
- غزل شمارهٔ ۶۷۹ — لطف ساقی بسی کرم فرمود
- غزل شمارهٔ ۶۸۳ — مائیم ایاز و یار محمود
- غزل شمارهٔ ۶۸۴ — هرچه امکان لطف و رحمت بود
- غزل شمارهٔ ۶۸۲ — هستی ما همه بود به وجود
- غزل شمارهٔ ۶۸۰ — لطف ساقی بسی کرم فرمود
- غزل شمارهٔ ۶۷۸ — هر کسی را عنایتی فرمود
- غزل شمارهٔ ۶۸۵ — قادر پر کمال کن فیکون
- غزل شمارهٔ ۶۸۱ — ساقی ما به ما کرم فرمود