شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۶ — در خرابات عشق سرمستم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۰ — سخنی خوش به ذوق می گویم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۲ — می خوردم و از خمار رستم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۵ — شکر گویم که توبه بشکستم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۱ — اگر گویم که نیکویم مکن عیبم که من اویم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۳ — به حمدالله که من امروز از بند بلا جستم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۷ — مدتی در به در به جان گشتم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۴ — رفتم به در خانه میخانه نشستم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۳ — بگذر ز وجود و ز عدم هم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۸ — ز نور روی او تابنده گشتم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۴ — غیر او با او نگنجد در دلم
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۹ — آتش عشقش خوشی افروختم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۱ — من رند خراباتم ایمن ز کراماتم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۰ — مست می ملامتم نیست سر سلامتم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۵ — آفتابست و سایه بان عالم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۲ — من به خدا که از خدا غیر خدا نمی خوهم
- غزل شمارهٔ ۱۰۹۰ — در خرابات فنا جام بقا می نوشم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۸ — پیرهن گر کهنه گردد یوسف جان را چه غم
- غزل شمارهٔ ۱۰۹۳ — سر کویت به همه ملک جهان نفروشم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۹ — با سر زلف بتی باز در افتاد دلم
- غزل شمارهٔ ۱۰۹۱ — می عشقش به کام می نوشم
- غزل شمارهٔ ۱۰۹۲ — منم که جام می ذوالجلال می نوشم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۶ — گدای عشقم و سلطان عالم
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۷ — همچو ما کیست مست در عالم