شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۸ — مستانه ملک صورت و معنی به هم زدیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۹ — با خراباتئی در افتادیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۷ — ما ز می شوق او عاشق و مست آمدیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۲ — دل در آن زلف پرشکن بستیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۶ — ما زنگ ز آینه زدودیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۴ — مائیم که مظهر صفاتیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۵ — نور او عین این و آن دیدیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۳ — رخت بربستیم و دل برداشتیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۱ — ما آینه در نمد کشیدیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۲ — بیا تا با تو ما همباز گردیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۵ — هر چه داریم ما از او داریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۳ — هر آن نقشی که بر دیده کشیدیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۴ — تا مجرد از دل و از جان شدیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۶ — هرچه داریم از خدا داریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۷ — عشق او در میان جان داریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۰ — میخانهٔ ذوق درگشادیم
- غزل شمارهٔ ۱۱۶۴ — دایم به خیال آن نگاریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۹ — ما با تو به جز یاری داریم نداریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۶۲ — نقش خیال رویش بر دیده می نگاریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۶۱ — خیزید که تا جام شرابی به کف آریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۶۳ — ما عاشق چشم مست یاریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۵۸ — اگر رندی و می نوشی بیا میخانه ای داریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۶۰ — گر دست دهد دامن دلبر نگذاریم
- غزل شمارهٔ ۱۱۶۵ — ما به لطف پادشه مستظهریم