شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۴ — هر چند ما به جسم ز اولاد آدمیم
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۵ — ما ازین خلوت میخانه به جائی نرویم
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۷ — ما گدایان حضرت شاهیم
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۶ — ما از شرابخانهٔ جانانه می رسیم
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۹ — فارغیم از ملک عالم فارغیم
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۱ — هر دمی نقش خیالی می نگارد نور چشم
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۸ — ما گوهر بحر لایزالیم
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۰ — ما عاشق چشم مست عشقیم
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۹ — ای نفس شوخ چشم مرو در قفای نان
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۲ — هر زمان حسنی به هر دم می نماید نور چشم
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۵ — هر که باشد خادم او حرمتی دارد تمام
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۷ — هر کجا صورتی است در نظرم
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۶ — در نظر نقش خیال تو نگارم دایم
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۸ — اسم او گنج است و عالم چون طلسم
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۳ — در خرابات مغان دارم مقام
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۴ — نعمت الله می است و عالم جام
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۴ — رحمتی کن بر دل و بر جان من
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۵ — صدهزار آئینه دارد یار من
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۶ — در چشم من آن نور است ای نور دو چشم من
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۲ — جانم فدای جان تو ای جان و ای جانان من
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۳ — ای به نور روی تو روشن دو چشم جان من
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۰ — دل که باشد گر نباشد بندهٔ فرمان من
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۱ — راحت جانم توئی ای جان و ای جانان من
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۷ — ساقی سرمست رندان می دهد جامی به من