رباعیات — ابن حسام خوسفی

Name: رباعیات — ابن حسام خوسفی
Author: ابن حسام خوسفی

ابن حسام خوسفی / ابن حسام خوسفی

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۶ — آن رفته ز چشم و مانده در دل چونست
رباعی شمارهٔ ۳ — بالای خوشت به سرو می ماند راست
رباعی شمارهٔ ۴ — در خانه تو مزاج مرزنگوش است
رباعی شمارهٔ ۵ — اسرار غم عشق بگنجینه ماست
رباعی شمارهٔ ۱ — قاضی پسرش در رمضان خورد شراب
رباعی شمارهٔ ۲ — ای خلعت فاستقم ببالای تو راست
رباعی شمارهٔ ۷ — عنبر اثری ز فضله خامه توست
رباعی شمارهٔ ۱۱ — زادی که ره دراز می باید رفت
رباعی شمارهٔ ۱۲ — دائم ز ولایت ولی خواهم گفت
رباعی شمارهٔ ۱۰ — فریاد که آن یار پسندیده برفت
رباعی شمارهٔ ۱۳ — بلبل ز پی گل غزلی تر می‌گفت
رباعی شمارهٔ ۹ — ایام نشاط و شادمانی بگذشت
رباعی شمارهٔ ۱۴ — در خانه خود به کمترین مایه قوت
رباعی شمارهٔ ۸ — خوش وقت بهار و سبزه و دامن کشت
رباعی شمارهٔ ۱۷ — تیر تو هلاکت بداندیش تو باد
رباعی شمارهٔ ۲۲ — ز آن درد که آن دیده روشن دارد
رباعی شمارهٔ ۲۱ — نوک قلمت که مشک از او می بارد
رباعی شمارهٔ ۱۸ — لاله ز دَم باد صبا می‌خندد
رباعی شمارهٔ ۱۹ — لاله به کرشمه بر چمن می‌خندد
رباعی شمارهٔ ۲۰ — صافی جهان چو نیست می‌ساز به دُرد
رباعی شمارهٔ ۱۶ — ای هزل تمام هیچ و هازل همه هیچ
رباعی شمارهٔ ۱۵ — ای کعبه مقصود دل من کویت
رباعی شمارهٔ ۲۶ — ایام ِ گل است و ابرْ نم می‌ریزد
رباعی شمارهٔ ۲۹ — شب نیست که آهم به ثریا نرسد
رباعی شمارهٔ ۳۰ — بیچاره حسود‌، بی‌بصر خواهد شد
رباعی شمارهٔ ۲۵ — اغیار چو از میان کناری گیرد
رباعی شمارهٔ ۲۷ — مشک از سر زلف آن صنم می‌ریزد
رباعی شمارهٔ ۲۸ — خوی از سر زلف آن صنم می‌ریزد
رباعی شمارهٔ ۲۳ — لطفت همه کارهای او نیکو کرد
رباعی شمارهٔ ۲۴ — در شست تو چون کمان خمیدن گیرد
رباعی شمارهٔ ۳۴ — گرچه به قلم کام بسی دانی راند
رباعی شمارهٔ ۳۵ — آنکس که طریق مدح و ذمّ می داند
رباعی شمارهٔ ۳۶ — تا عارض چون آتشت افروخته اند
رباعی شمارهٔ ۳۷ — جانهای رسل براس و عین آمده اند
رباعی شمارهٔ ۳۸ — آنها که شراب را حکیمانه خورند
رباعی شمارهٔ ۳۱ — چون خواجه نظام در چنان محرم شد
رباعی شمارهٔ ۳۲ — چون لاله و سبزه باهم آمیخته شد
رباعی شمارهٔ ۳۳ — چشم سیهت که فتنه خواب آمد
رباعی شمارهٔ ۴۲ — ای در گران مایه دریای وجود
رباعی شمارهٔ ۴۰ — آن کس که عمل به جز مجازی نکند
رباعی شمارهٔ ۴۱ — خواهی که به کام دشمنانت نکنند
رباعی شمارهٔ ۴۴ — آن پیر که جنبشی ازو می آید
رباعی شمارهٔ ۴۳ — بر عارض چون گل تو سنبل بدمید
رباعی شمارهٔ ۴۶ — آن سنبل تر چو بر لب آب آید
رباعی شمارهٔ ۴۵ — تیر تو چو شست کابلی بگشاید
رباعی شمارهٔ ۳۹ — با قد تو سرو سرفرازی نکند
رباعی شمارهٔ ۵۰ — گویند همایی به هوا می آید
رباعی شمارهٔ ۵۱ — ابر آمد و بر روی هوا می گرید
رباعی شمارهٔ ۵۳ — ای دست نشان قلمت لؤلؤ تر
رباعی شمارهٔ ۵۴ — ای دست امید ما به لطف تو دراز
رباعی شمارهٔ ۵۲ — با نغمه داوود کمانچه نزنید
رباعی شمارهٔ ۴۹ — این باد معنبر ز کجا می آید
رباعی شمارهٔ ۴۸ — یا بوی تو از باد صبا می آید
رباعی شمارهٔ ۴۷ — تیر دگران اگر زره بگشاید
رباعی شمارهٔ ۵۶ — ای باد نشان کوی دلدار بپرس
رباعی شمارهٔ ۵۹ — بنشست به ناز سرو در دامن باغ
رباعی شمارهٔ ۶۰ — سرو آمد و بنشست به رعنایی باغ
رباعی شمارهٔ ۶۱ — ای ماه گرفته روی آن ماه دریغ
رباعی شمارهٔ ۵۵ — گر پیر شدم دلم جوانست هنوز
رباعی شمارهٔ ۶۲ — هر چند که یار پارسا باشد گرگ
رباعی شمارهٔ ۵۸ — ماییم و هزار گونه خودکامی خویش
رباعی شمارهٔ ۵۷ — بیداری شبهای من از اختر پرس
رباعی شمارهٔ ۶۸ — بشکفت شکوفه باز چون خرمن گل
رباعی شمارهٔ ۶۹ — تیسیر ز فَسر سخنت یافت نظام
رباعی شمارهٔ ۷۰ — بدخواه تو صد بلا کشیده چو قلم
رباعی شمارهٔ ۶۶ — آنها که ببسته اند چون رشته طبل
رباعی شمارهٔ ۶۴ — نور تو که در سینه نهان بد چو هلال
رباعی شمارهٔ ۶۵ — ای قطره ز دریا برسیدی به کمال
رباعی شمارهٔ ۶۳ — در مانده به چنگ شیر و دندان پلنگ
رباعی شمارهٔ ۶۷ — بلبل بنشست باز بر منبر گل
رباعی شمارهٔ ۷۶ — از خاک جهان به زرق رستن نتوان
رباعی شمارهٔ ۷۱ — تا نرگس یار لاله گون می بینم
رباعی شمارهٔ ۷۴ — گر موی تو را مشک خطا می گویم
رباعی شمارهٔ ۷۵ — تا من صفت عارض او می گویم
رباعی شمارهٔ ۷۲ — از خرمن جود خوشه ای می خواهم
رباعی شمارهٔ ۷۳ — ماییم که بی هیچ غمی دم نزنیم
رباعی شمارهٔ ۷۷ — اکنون که وداع می کنی مسکین من
رباعی شمارهٔ ۷۸ — خود نیست کسی دگر تبهکار چو من
رباعی شمارهٔ ۸۵ — چون خامه تو سیاه سازد جامه
رباعی شمارهٔ ۸۳ — در دست و دوا هست طبیب من کو؟
رباعی شمارهٔ ۸۶ — ای خواجه چه گویم چو نیی فرزانه
رباعی شمارهٔ ۸۴ — اکنون که نماند مایه حشمت و جاه
رباعی شمارهٔ ۷۹ — ای روضه برون آی رسول ثقلین
رباعی شمارهٔ ۸۱ — ای قامت دلکش تو سرمایه سرو
رباعی شمارهٔ ۸۲ — ای روضه بگو ابوالبشر آدم کو
رباعی شمارهٔ ۸۰ — جانیست مرا و نیست اندر خور تو
رباعی شمارهٔ ۸۹ — ای مرگ چه گویم که چه‌ها ساخته‌ای
رباعی شمارهٔ ۹۰ — ای صبح ندانم که چه در یافته ای
رباعی شمارهٔ ۹۱ — نازکتر از آبی تو نه از آب و گلی
رباعی شمارهٔ ۹۳ — ای احمد دلخسته تو با ما چونی
رباعی شمارهٔ ۹۲ — ای روشنی دیده بینا چونی
رباعی شمارهٔ ۸۸ — از نشو و سحاب شد زمین سبزه نمای
رباعی شمارهٔ ۸۷ — از چار بلا که دور باد از خانه
رباعی شمارهٔ ۹۴ — ای جان اثری ز مظهر خاک بجوی
رباعی شمارهٔ ۹۹ — ای ابر پر آب بر هوا می پویی
رباعی شمارهٔ ۹۶ — گر تیر به جانب فلک بگشایی
رباعی شمارهٔ ۹۵ — گرچه به تصور از خود آگاه شوی
رباعی شمارهٔ ۹۷ — ای باد صبا غالیه سا می آیی
رباعی شمارهٔ ۹۸ — در دست مرض گرچه زبون می آیی
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — ای روشنی دیده بینا که تویی