قصاید — دیوان اشعار مسعود سعد سلمان
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۳ - در ستایش ابورشد رشید — ای رفیقان من ای عمر و منصور و عطا
- شمارهٔ ۲ - در ستایش محمود شاه — شاها، جهان‌شاهی و شاه جهانیا
- شمارهٔ ۶ - مدح سیف الدوله محمود بن ابراهیم — زهی موفق و منصور شاه بی همتا
- شمارهٔ ۴ - مدح صاحب اجل العمید منصور بن سعید بن احمد — خردم نمود گردش چرخ چو آسیا
- شمارهٔ ۵ - در مدح منصور بن سعید — شب آمد و غم من گشت یک دو تا فردا
- شمارهٔ ۷ - وصف بهار و مدح سلطان محمود — به نو بهاران غواص گشت ابر هوا
- شمارهٔ ۸ - مدح سلطان مسعود بن ابراهیم — زلفین سیاه آن بت زیبا
- شمارهٔ ۱ - در مدح محمد بن علی خاص از سرداران سلطان ابراهیم غزنوی — چون نای بینوایم ازین نای بینوا
- شمارهٔ ۱۴ - ستایش سلطان ظهیرالدوله ابراهیم — مرا ازین تن رنجور و دیده بی خواب
- شمارهٔ ۱۵ - در مدح امیر ابونصر فارسی — ز خاک و باد که هستند یار آتش و آب
- شمارهٔ ۱۶ - در مدح سیف الدوله محمود — چو باغ گشت خراب از خزان نماندش آب
- شمارهٔ ۹ - هم در مدح او — تا از بر من دور شد آن لعبت زیبا
- شمارهٔ ۱۱ - وصف ابر و ثنای سیف الدوله محمود بن ابراهیم — سپاه ابر نیسانی ز دریا رفت بر صحرا
- شمارهٔ ۱۰ - وصف شب و ستارگان آسمان و ستایش علی الخاص — دوش در روی گنبد خضرا
- شمارهٔ ۱۲ - مدح سلطان مسعود — نشسته ام ز قدم تا سر اندر آتش و آب
- شمارهٔ ۱۳ - هم در ثنای او — ببرد خنجر خسرو قرار از آتش و آب
- شمارهٔ ۲۲ - در مدح ابوالمؤید منصور بن سعید بن احمد — شد مشک شب چو عنبر اشهب
- شمارهٔ ۲۰ - وصف بهار و ستایش سیف الدوله محمود — مگر مشاطه بستان شدند با دو سحاب
- شمارهٔ ۲۱ - در شرح گرفتاری و مدح عبدالحمید احمد بن عبدالصمد — چون از فراق دوست خبر دادم آن غراب
- شمارهٔ ۲۴ - در ثنای سلطان مسعود — ملک جوان است و شهریار جوان است
- شمارهٔ ۱۹ - هم در مدح سلطان محمود — چیست آن کاتشش زدوده چو آب
- شمارهٔ ۱۸ - در ستایش سلطان محمود — هوای روشن بگرفت تیره رنگ سحاب
- شمارهٔ ۲۳ - هم در مدح او — قوت روح خون انگور است
- شمارهٔ ۱۷ - هم در مدح سیف الدوله محمود — بخاست از دل و از دیده من آتش و آب
- شمارهٔ ۲۶ - هم در مدح او — ملک مسعود ابراهیم شاه است
- شمارهٔ ۲۷ - در مدیح — دل از دولت همیشه شاد بادت
- شمارهٔ ۳۱ - در ستایش سلطان محمود و اقتفای استاد لبیبی — به نظم و نثر کسی را گر افتخار سزاست
- شمارهٔ ۳۲ - در مدح ثقه الملک طاهربن علی — طاهر ثقت الملک سپهر است و جهانست
- شمارهٔ ۲۹ - در مدح ابونصر پارسی و شرح گرفتاری — از پس من غمست و پیش غم است
- شمارهٔ ۲۵ - در مدح سلطان مسعود بن ابراهیم — چه خوش عیش و چه خرم روزگار است
- شمارهٔ ۲۸ - حسب حال خویش گوید — این چنین رنج کز زمانه مراست
- شمارهٔ ۳۰ - مدیح عبدالحمید بن احمد — جشن اسلام عید قربانست
- شمارهٔ ۳۵ - در مدح عمید حسن — امروز هیچ خلق چو من نیست
- شمارهٔ ۳۷ - در آغاز گرفتاری ساخته است — تا مرا بود بر ولایت دست
- شمارهٔ ۳۴ - در مدح ابوالرشد رشید بن محتاج — پسر محتاج ای من شده محتاج به تو
- شمارهٔ ۳۸ - در ستایش مردانگی و جنگجویی — تا توانی مکش ز مردی دست
- شمارهٔ ۳۶ - در رثای سید حسن — بر تو، سید حسن، دلم سوزد
- شمارهٔ ۳۹ - در مدح پادشاه — ماه صیام آمد این ملک به سلامت
- شمارهٔ ۳۳ - شکایت از اوضاع و مدح عمید حسن — هیچ کس را غم ولایت نیست
- شمارهٔ ۴۰ - وداع محبوب و قصد سفر — گه وداع بت من مرا کنار گرفت
- شمارهٔ ۴۲ - اندرز — کس را بر اختیار خدای اختیار نیست
- شمارهٔ ۴۷ - مدح ملک ارسلان بن مسعود و ذکر خیر بونصر پارسی — این عقل در یقین زمانه گمان نداشت
- شمارهٔ ۴۱ - در ستایش امیر منصور بن سعید — کفایت را ستوده اختیار است
- شمارهٔ ۴۶ - مدیح بهرامشاه — چون ره اندر برگرفتم دلبرم در برگرفت
- شمارهٔ ۴۴ - در ستایش یمین الدوله بهرامشاه — ای بت لبت ملیست که آن را خمار نیست
- شمارهٔ ۴۸ - در صفت ابر و مدح یکی از بزرگان — زهی هوا را طواف و چرخ را مساح
- شمارهٔ ۴۵ - در مدح ثقة الملک طاهربن علی — هر چه اقبال بیندیشید آمد همه راست
- شمارهٔ ۴۳ - حسب حال — دلم از نیستی چو ترسا نیست
- شمارهٔ ۵۱ - باز در ستایش او — شهریارا خدای یار تو باد
- شمارهٔ ۵۵ - هم در مدح او — امیر غازی محمود رای میدان کرد
- شمارهٔ ۴۹ - در مدح علائالدواله مسعود شاه — ای عزم سفر کرده و بسته کمر فتح
- شمارهٔ ۵۰ - هم در ثنای او — تا جهانست ملک سلطان باد
- شمارهٔ ۵۶ - مدیح کمال الدوله سلطان شیرزاد — ز بار نامه دولت بزرگی آمد سود
- شمارهٔ ۵۳ - باز هم ثنای او — شاها بنای ملک به تو استوار باد
- شمارهٔ ۵۲ - هم در مدح سطان مسعود — مسعود پادشاه جهان کامگار باد
- شمارهٔ ۵۴ - ستایش سیف الدوله محمود — هوای دوست مرا در جهان سمر دارد
- شمارهٔ ۶۱ - گله از اختران آسمان و توصیف صبح — زیور آسمان چو بگشایند
- شمارهٔ ۶۴ - در مدح منصور بن سعید — احوال جهان بادگیر باد
- شمارهٔ ۵۹ - توسل به علی خاص در زمان گرفتاری — ای خاصه شاه شرق فریاد
- شمارهٔ ۶۳ - هم در مدیح — ای خواجه دل تو شادمان باد
- شمارهٔ ۶۰ - شکوه از حبس و زندان — چو مردمان شب دیرنده عزم خواب کنند
- شمارهٔ ۵۸ - در ستایش یکی از صدور و شرح گرفتاری خویش — تا تو را در جهان بقا باشد
- شمارهٔ ۵۷ - از وزیر بهروز بن احمد یاری خواهد — بهروزبن احمد که وزیر الوزرا شد
- شمارهٔ ۶۲ - در مدح ثقة الملک طاهربن علی — وصف تو چو سرکشان بکردند
- شمارهٔ ۷۲ - در مدح گوید — ای خداوند رحمت ایزد
- شمارهٔ ۶۸ - در اثبات صانع و بینش خویش — جهان را عقل راه کاروان دید
- شمارهٔ ۶۷ - در مدح ابوالفرج و گله از او — بوالفرج ای خواجه آزادمرد
- شمارهٔ ۷۰ - شکوه از کجروی زمانه — چون منی را فلک بیازارد
- شمارهٔ ۶۶ - در ستایش فضایل خود گوید — جاهم چو بکاهد خرد فزاید
- شمارهٔ ۶۹ - شکایت از روزگار — روزگاریست سخت بی فریاد
- شمارهٔ ۷۱ - در مدح ثقة الملک طاهر و شرح گرفتاری خود — تا بقا مایه نما باشد
- شمارهٔ ۶۵ - در ستایش امیر ابونصر فارسی — ای آن که فلک نصرت الهی
- شمارهٔ ۷۸ - وصف پائیز و مدح سیف الدوله محمود — باد خزان روی به بستان نهاد
- شمارهٔ ۷۷ - هم در مدح او — تا در جهان مکین و مکان باشد
- شمارهٔ ۷۳ - ستایش ملک ارسلان — ز سر گیتی پیر بوده جوان شد
- شمارهٔ ۷۹ - مدح یکی از اکابر — ای بزرگی که دین و دولت را
- شمارهٔ ۷۴ - مدح شهریار و سپاسگزاری از مراحم او — سزد که باش شاها ز ملک خرم و شاد
- شمارهٔ ۷۶ - در ثنای بهرامشاه — کوس ملک آواز نصرت بر کشید
- شمارهٔ ۷۵ - در تهنیت لوا و عهد خلیفه و مدیح ملک ارسلان — لوا و عهد خطاب خلیفه بغداد
- شمارهٔ ۸۰ - چیستان و گریز به مدح خواجه ابوطاهر عمر — لعبتی را که صد هنر باشد
- شمارهٔ ۸۲ - در شکایت از تیره روزی خویش گوید — دلم ز اندوه بی حد همی نیاساید
- شمارهٔ ۸۵ - در مدح سلطان ظهیرالدوله ابراهیم — شهریارا کردگارت یار باد
- شمارهٔ ۸۳ - دریغ بر جوانی — دریغا جوانی و آن روزگار
- شمارهٔ ۸۴ - داستان تبه روزی و گرفتاری — بیچاره تن من که ز غم جانش برآمد
- شمارهٔ ۸۱ - گفتگو از روشنان فلکی و سیاهکاری آنان — چو سوده دوده به روی هوا برافشانند
- شمارهٔ ۸۸ - هم در ستایش او — شاهی که پیر گشته جهان را جوان کند
- شمارهٔ ۸۶ - در مدح علاءالدوله سلطان مسعود — هر ساعتی ز عشق تو حالم دگر شود
- شمارهٔ ۸۷ - در مدح ارسلان بن مسعود — ز شاه بینم دل های اهل حضرت شاد
- شمارهٔ ۹۳ - مدح سلطان مسعود — برترست از گمان ملک مسعود
- شمارهٔ ۹۰ - در تهنیت تولد خسرو ملک فرزند ملک ارسلان — هزار خرمی اندر زمانه گشت پدید
- شمارهٔ ۹۴ - مدیح عمید ابوالفرج نصر ابن رستم — ای اصل سخا و رادی و داد
- شمارهٔ ۹۱ - ستایش سیف الدوله محمود — خویشتن را سوار باید کرد
- شمارهٔ ۹۲ - در تسلیت یکی از اکابر — بزرگوار خدایا چنان نمود خرد
- شمارهٔ ۸۹ - باز در مدح او — از جور زمانه را جدا کرد
- شمارهٔ ۹۵ - ستایش سلطان علاء الدوله مسعود — این آتش مبارز و این باد کامگار
- شمارهٔ ۹۶ - در مدح ابونصر فارسی — جهان را چرخ زرین چشمه زرین می زند زیور
- شمارهٔ ۱۰۰ - ستایش خامه — چرا باشم از آز خسته جگر
- شمارهٔ ۹۸ - در مدح ابوالفرج نصربن رستم و توصیف نبرد آزمایی او — آن ترجمان غیب و نماینده هنر
- شمارهٔ ۹۹ - هم در مدح او — آمد فرج ما ز ستم های ستمکار
- شمارهٔ ۱۰۱ - مدیح سلطان مسعود — چون چرخ قادر آمد و چون دهر کامگار
- شمارهٔ ۹۷ - در مدح امیر ابوالفتح عارض — هم شب مست وار و عاشق وار
- شمارهٔ ۱۰۴ - مدیح سلطان مسعود پس از شکار او — ای جهان را به راستی داور
- شمارهٔ ۱۰۲ - مدح ثقة الملک طاهر بن علی — ای به قدر از برادران برتر
- شمارهٔ ۱۰۳ - جواب قصیده محمد خطیبی و انکار بر آثار کواکب و شکایت از حبس خود و مدح ثقة الملک طاهر و سلطان مسعود — محمد ای به جهان عین فضل و ذات هنر
- شمارهٔ ۱۱۱ - شکایت — فریاد مرا زین فلک آئینه کردار
- شمارهٔ ۱۱۲ - چیستان — ناجانور بدیع یکی شخص پر هنر
- شمارهٔ ۱۰۹ - در تهنیت عید و مدح سلطان محمود — رسید عید و ز ما ماه روزه کرد گذر
- شمارهٔ ۱۰۵ - در شکرگزاری از آغاز پادشاهی سیف الدوله محمود — ساقیا چون گشت پیدا نور صبح از کوهسار
- شمارهٔ ۱۰۷ - در مدح علاء الدوله مسعود — ز غزو باز خرامید شاد و برخوردار
- شمارهٔ ۱۰۶ - مدح سلطان مسعود و اظهار امیدواری در شصت سالگی — دولت مسعودی با روزگار
- شمارهٔ ۱۱۰ - مدح ابونصر پارسی — ای یل هامون نورد ای سرکش جیحون گذار
- شمارهٔ ۱۰۸ - ستایش ثقة الملک — ای که در پیش تخت هیچ ملک
- شمارهٔ ۱۱۸ - هم در ثنای او — رأی مجلس کرد رای شهریار
- شمارهٔ ۱۱۳ - مدیح محمود بن ابراهیم — مهرگان مهربان باز آمد و عصر عصیر
- شمارهٔ ۱۱۷ - مدح سیف الدوله محمود — وقت گل سوری خیز ای نگار
- شمارهٔ ۱۱۴ - باز در مدح او — آن لعبت سرو قد مه منظر
- شمارهٔ ۱۱۵ - مدح یکی از صدور — شاد باش ای وزیر دولت یار
- شمارهٔ ۱۲۰ - گل و می بهتر — یک شب از نوبهار وقت سحر
- شمارهٔ ۱۱۶ - مدح یکی از بزرگان — شادباش ای سپهر آینه وار
- شمارهٔ ۱۱۹ - مدح سلطان سیف الدوله محمود — نه از لب تو برآید همی به طعم شکر
- شمارهٔ ۱۲۶ - در مدح سیف الدوله محمود — ای بقد برکشیده همچو سرو و کاشغر
- شمارهٔ ۱۲۱ - ستایش دیگر از او — نگارخانه چین است یا شکفته بهار
- شمارهٔ ۱۲۷ - در مدح عارض لشکر — ای جهان فضل و بحر رادی و کان هنر
- شمارهٔ ۱۲۸ - مدح عمدة الملک رشیدالدین — روی ها را نگار کرده رسید
- شمارهٔ ۱۲۵ - مدیح دیگر از آن بزرگ — دوال رحلت چون بر زدم بر کوس سفر
- شمارهٔ ۱۲۴ - باز در ستایش او — چو روشن شد از نور خور باختر
- شمارهٔ ۱۲۲ - صفت اسب و مدح عارض لشکر عمادالدین منصور بن سعید — بیار آن باد پای کوه پیکر
- شمارهٔ ۱۲۳ - در صفت شیر و مدح آن وزیر — بگشاد خون ز چشم من آن یار سیم بر
- شمارهٔ ۱۳۰ - مدح جمال الملک رشید — چون ببستم کمر به عزم سفر
- شمارهٔ ۱۲۹ - باز در ثنای او — آلت رامش بخواه گوهر شادی بیار
- شمارهٔ ۱۳۴ - ستایش پادشاه و دعوی ترتیب کتابخانه سلطنتی — جهان دارا به کام جهان دار
- شمارهٔ ۱۳۵ - مدح علاء الدوله مسعود — بنیاد دین و دولت می دارد استوار
- شمارهٔ ۱۳۶ - هم در ثنای او — مظفر آمد و منصور شاه گیتی دار
- شمارهٔ ۱۳۳ - مدح سلطان مسعود — بادی مسعود شاه دولت یار
- شمارهٔ ۱۳۱ - مرثیه عمادالدوله ابوالقاسم و گریز به ستایش سلطان ابراهیم — گمان بری که وفا داردت سپهر مگر
- شمارهٔ ۱۳۲ - مدح نجم الدین شیبانی — ای غزا کار حیدر صفدر
- شمارهٔ ۱۴۳ - مدحی دیگر از آن پادشاه — ای آذر تو بافته از غالیه چادر
- شمارهٔ ۱۴۱ - باز در مدح او — آن لعبت کشمیر و سرو کشمر
- شمارهٔ ۱۳۸ - هم در ستایش او — ای ماه دو هفته منور
- شمارهٔ ۱۳۷ - مدیح ملک ارسلان — بر صفه پادشاه بگذر
- شمارهٔ ۱۴۴ - باز در ستایش او — شاه محمود سیف دولت و دین
- شمارهٔ ۱۴۰ - صفت فیل و مدح آن پادشاه — همی گذشت به میدان شاه کشور
- شمارهٔ ۱۳۹ - ستایش سیف الدوله محمود — چه مرکبست که او را نه خفتن ست و نه خور
- شمارهٔ ۱۴۲ - هم در ستایش آن شهریار — چو شد فروزان از تیغ کوه رایت خور
- شمارهٔ ۱۴۶ - مدح امیر ابونصر پارسی — بونصر پارسی سر احرار روزگار
- شمارهٔ ۱۵۰ - وصف جلوه های طبیعت و گریز به مدح محمود — روز وداع از در اندر آمد دلبر
- شمارهٔ ۱۴۷ - مدح علاء الدوله مسعود شاه — شکوفه طرب آورد شاخ عشرت بار
- شمارهٔ ۱۴۵ - هم در تمحید سلطان محمود — بهست قامت و دیدار آن بت کشمیر
- شمارهٔ ۱۵۲ - در مدح ابونصر منصور — مملکت را به نصرت منصور
- شمارهٔ ۱۵۱ - هم در ثنای آن پادشاه و تهنیت فتح اکره — ایا نسیم سحر فتح نامه ها بردار
- شمارهٔ ۱۴۹ - ستایش ظهیرالدوله ابراهیم — ز عز و مملکت و بخت باد برخوردار
- شمارهٔ ۱۴۸ - هم در ثنای او — پادشاه بزرگ دین پرور
- شمارهٔ ۱۵۹ - هم در ستایش او — رسید عید و من از روی حور دلبر دور
- شمارهٔ ۱۵۷ - در صفت پیلان و مدح آن سلطان — سوی میدان شهریار گذر
- شمارهٔ ۱۵۳ - چیستان و گریز به مدح آن بزرگ — چو تو معشوقه و چو تو دلبر
- شمارهٔ ۱۵۸ - مدح سیف الدوله محمود — چو روز روشن بنمود چهره از شب تار
- شمارهٔ ۱۵۶ - در ثنای ملک ارسلان — با روی تازه و لب پر خنده نوبهار
- شمارهٔ ۱۵۵ - ستودن ترکان و ستایش سلطان مسعود — ترکان که پشت و بازوی ملکند و روزگار
- شمارهٔ ۱۵۴ - مدح عمید علی سالار — ای باد بروب راه را یکسر
- شمارهٔ ۱۶۰ - وصف بهار و مدح ثقة الملک طاهر بن علی — رنگ طبعی به کار برده بهار
- شمارهٔ ۱۶۴ - مدح بهرامشاه و التزام به نام آن پادشاه — تا برآمد ز آتش شمشیر بهرامی شرار
- شمارهٔ ۱۶۸ - ستایش سیف الدوله محمود — شبی چو روز فراق بتان سیاه و دراز
- شمارهٔ ۱۶۶ - صفت اراده خویش و آرزوی سفر خراسان — چو عزم کاری کردم مرا که دارد باز
- شمارهٔ ۱۶۲ - وعظ و تنبیه — گردش آسمان دایره وار
- شمارهٔ ۱۶۱ - ستایشگری — خسروا چون تو که دیدست افتخار و اختیار
- شمارهٔ ۱۶۵ - مدح اختری و التزام به نام اختری و اختر — ای اختری نه‌ای تو مگر اختر
- شمارهٔ ۱۶۳ - به ابوالفرج نصر بن رستم نوشته است — ای کینه ور زمانه غدار خیره سار
- شمارهٔ ۱۶۷ - در نصیحت و ستایش منصور بن سعید — چند گویی که نشنوندت راز
- شمارهٔ ۱۷۴ - ستایش شاهزاده خسرو ملک — سپهریست ایوان خسرو ملک
- شمارهٔ ۱۷۰ - ثنای سلطان علاء الدوله مسعود — شاد باش ای شاه عالم شاد باش
- شمارهٔ ۱۷۶ - ستایش یکی از فرمانروایان — ایا فروخته از فر و طلعتت او رنگ
- شمارهٔ ۱۷۵ - شکوه از روزگار و ناله از زندان — کرد با من زمانه حمله به جنگ
- شمارهٔ ۱۷۲ - ستایش یکی از بزرگان — زهی در بزرگی جهان را شرف
- شمارهٔ ۱۷۱ - هم در مدح او — شد مایه ظفر گهی آبدار تیغ
- شمارهٔ ۱۷۳ - مدح علاء الدوله مسعودشاه — ای روزگار تو نسب روزگار ملک
- شمارهٔ ۱۶۹ - مدح عبدالحمید بن احمد — در تو ای گنبد امید و هراس
- شمارهٔ ۱۷۷ - ناله از گرفتاری — چو گوگرد زد محنتم آذرنگ
- شمارهٔ ۱۸۱ - ستایش سیف الدوله محمود — ولایت مه شعبان به روزه شد تحویل
- شمارهٔ ۱۸۰ - مدیح علاء الدوله سلطان مسعود — همیشه دشمن مالست شاه دشمن مال
- شمارهٔ ۱۷۹ - مدح سیف الدوله محمود و تهنیت فتح اگره — دو سعادت به یکی وقت فراز آمد تنگ
- شمارهٔ ۱۷۸ - شکایت از حاسدان — تاکیم از چرخ رسد آذرنگ
- شمارهٔ ۱۸۲ - مدح امیر ابوالفرج نصر بن رستم — خجسته بادا بر خواجه عمید اجل
- شمارهٔ ۱۸۴ - توصیف اسب و مدح سلطان مسعود — شاد باش ای هیون آخته یال
- شمارهٔ ۱۸۳ - ثقة الملک طاهربن علی را ستوده است — به طاهر علی آباد شد جهان کمال
- شمارهٔ ۱۸۹ - تفاخر و شکوی — تخم گشت ای عجب مگر سخنم
- شمارهٔ ۱۸۷ - یکی از بزرگان را ستاید — زهی به مهتری اندر ز مهتران اول
- شمارهٔ ۱۹۱ - ابراز خلوص نسبت به یکی از اکابر — ای آن که چون ز جاه تو بر تو ثنا کنم
- شمارهٔ ۱۹۰ - مدح یکی از خواجگان عصر — من که مسعود سعد سلمانم
- شمارهٔ ۱۹۲ - مدیح سیف الدوله محمود — به پادشاه زمانه زمانه شد پدرام
- شمارهٔ ۱۸۶ - تهنیت جلوس ملک ارسلان — به عون ایزد روز رفته از شوال
- شمارهٔ ۱۸۸ - ستایش رئیس ابوالفتح بی عدیل و شکایت از گرفتاری — عمرم همی قصیر کند این شب طویل
- شمارهٔ ۱۸۵ - هم در ثنای آن شهریار — ای اختیار ایزد دادار ذوالجلال
- شمارهٔ ۱۹۵ - شکوه از گرفتاری، ناله از بدهکاری — روز تا شب ز غم دل افگارم
- شمارهٔ ۱۹۴ - به سلیمان اینانج بیک فرستاده است — خوشم کردی ای قاصد خوش پیام
- شمارهٔ ۱۹۸ - مدح سیف الدوله محمود — چو روی چرخ شد از صبح چون صحیفه سیم
- شمارهٔ ۱۹۳ - مدح سلطان و اظهار شکران — ای نام تو بخشیده بخشنده اقسام
- شمارهٔ ۱۹۶ - ایضا شکوه و ناله — از دو دیده سرشک خون بارم
- شمارهٔ ۱۹۷ - تیمار خواری — تیر و تیغست بر دل و جگرم
- شمارهٔ ۱۹۹ - ستایش قلم و گریز به مدح خواجه منصور بن سعید — من بدین آخته زبان قلم
- شمارهٔ ۲۰۰ - نکوهش گمان و ستایش منصور بن سعید — تا کی دل خسته در گمان بندم
- شمارهٔ ۲۰۳ - ستایشگری — نیست گشت از هوای خود عالم
- شمارهٔ ۲۰۵ - هنرنمایی در مدیح سلطان مسعود — تنم از رنج گرانبار مکن گو نکنم
- شمارهٔ ۲۰۱ - گله از خلف وعده خواجه بوطاهر — من که مسعود سعد سلمانم
- شمارهٔ ۲۰۶ - هم در ستایش او — گر یک وفا کنی صنما صد وفا کنم
- شمارهٔ ۲۰۷ - مدح ملک ارسلان بن مسعود — زبان دولت عالی به بنده داد پیام
- شمارهٔ ۲۰۸ - شکایت از زندان و ستایش سلطان — خدایگانا بخرام و با نشاط بخرام
- شمارهٔ ۲۰۲ - مدح ابوالفرج نصر بن رستم — افتخار اهل تیغ ای صاحب اهل قلم
- شمارهٔ ۲۰۴ - مدیح علاء الدوله مسعود — شاهان پیش را که نکردند جز ستم
- شمارهٔ ۲۱۶ - تفاخر به دانش و گوهر خویش — هر آن جواهر کز روزگار بستانم
- شمارهٔ ۲۱۴ - در حسب حال خویش و مدح سیف الدوله محمود — کار آنچنان که آید بگذارم
- شمارهٔ ۲۱۵ - ستایش پادشاه — تو را بشارت باد ای خدایگان عجم
- شمارهٔ ۲۰۹ - مدح عمادالدوله ابوسعد بابو — نهاد زلف تو بر مه ز کبر و ناز قدم
- شمارهٔ ۲۱۲ - هم در آن موضوع و توسل به خواجه بونصر — شخصی به هزار غم گرفتارم
- شمارهٔ ۲۱۳ - مدح خواجه ابوطاهر — خواجه بوطاهر ای سپهر کرم
- شمارهٔ ۲۱۱ - داستان سیه روزی — اوصاف جهان سخت نیک دانم
- شمارهٔ ۲۱۰ - ناله از تیره بختی خود و امتداد گرفتاری — از کرده خویشتن پشیمانم
- شمارهٔ ۲۱۹ - هم در ستایش او — آمد صفر امروز چو دی رفت محرم
- شمارهٔ ۲۱۸ - مدیح ابوالفرج نصر بن رستم — از قد تو سرو بوستان سازم
- شمارهٔ ۲۲۰ - مکاتبه با دوستان و مدح سیف الدوله محمود — سپاس ازو که مر او را بدو همی دانیم
- شمارهٔ ۲۱۷ - هم در آن مقوله — چون مشرفست همت بر رازم
- شمارهٔ ۲۲۱ - در مدح سلطان محمود — شب دراز و ره دور و غربت و احزان
- شمارهٔ ۲۲۴ - چیستان و مدح آن سلطان — گوهری جان نمای و پاک چو جان
- شمارهٔ ۲۲۲ - مدح علاء الدوله سلطان مسعود — دولت جوان و ملک جوان و ملک جوان
- شمارهٔ ۲۲۳ - ستایش سلطان ابراهیم — همه زمین و زمان خرمست و آبادان
- شمارهٔ ۲۲۶ - مدیح سیف الدوله محمود — قدحی نوش کرد شاه زمین
- شمارهٔ ۲۲۸ - مدح سلطان ابراهیم — شب آخر شد از جهان شب من
- شمارهٔ ۲۳۱ - وصف بهار و مدح آن شهریار — مقدمه چو درآمد ز لشگر نیسان
- شمارهٔ ۲۳۲ - هم در ستایش او — بگذشت ز پیش من نگار من
- شمارهٔ ۲۲۵ - مدح سیف الدوله محمود بن ابراهیم — این نعمت و این رتبت و این خلعت سلطان
- شمارهٔ ۲۳۰ - مدح سیف الدوله محمود — چرا نگرید چشم و چرا ننالد تن
- شمارهٔ ۲۲۹ - مدح ارسلان بن مسعود — نگاه کن به بزرگی و جاه این ایوان
- شمارهٔ ۲۲۷ - مدح ثقة الملک طاهر بن علی — ثقت الملک را خدای جهان
- شمارهٔ ۲۳۶ - ستایش ابونصر منصور — چون نهان گشت چشمه روشن
- شمارهٔ ۲۴۰ - مدح عمادالدوله رشید خاص — چو کردم از هند آهنگ حضرت غزنین
- شمارهٔ ۲۳۳ - هم در مدح او و تفاخر به فضائل خویش — دوش تا صبحدم همه شب من
- شمارهٔ ۲۳۴ - مدیح دیگر از آن پادشاه — با دل پر آتش و دو دیده پر خون
- شمارهٔ ۲۳۷ - مدح محمد وزیر و شرح گرفتاری خویش — بیار آن مه دیده و مهر جان
- شمارهٔ ۲۳۹ - مدیح ابونصر منصور — ویژه می پیر نوش گشت چو گیتی جوان
- شمارهٔ ۲۳۸ - ثنای ابوالرشد رشید — پیرگشته جهان به فضل خزان
- شمارهٔ ۲۳۵ - مدیح محمد بهروز — خدای عز و جل در ازل نهاد چنان
- شمارهٔ ۲۴۷ - وصف لیل و قلم — چون سیه کرد خاک پیرامن
- شمارهٔ ۲۴۴ - نکوهش بروج دوازده گانه — ازین دوازده برجم رسید کار به جان
- شمارهٔ ۲۴۳ - به دوستی خوشدل نام فرستاده — ای خوشدل ای عزیز گرانمایه یار من
- شمارهٔ ۲۴۶ - ای برادر نکو نگر به وجود — خویش را در جهان علم کردن
- شمارهٔ ۲۴۵ - اندرز و تنبیه — تا بود شخص آدمی را جان
- شمارهٔ ۲۴۲ - ستایش استاد رشیدی — شب سیاه چو برچید از هوا دامن
- شمارهٔ ۲۴۸ - ناله از بند و زندان و مدح ثقة الملک طاهر — مقصور شد مصالح کار جهانیان
- شمارهٔ ۲۴۱ - ستایش علی خاص — تبارک الله بنگر میان ببسته به جان
- شمارهٔ ۲۵۳ - مدح سیف الدوله محمود — آفرین بر دولت محمودیان باد آفرین
- شمارهٔ ۲۵۱ - ستایش شهریار — ای تاخته از غزنین ناگه زده بر سقسین
- شمارهٔ ۲۵۵ - ستایش دیگر از آن پادشاه — الا ای باد شبگیری گذر کن سوی هندستان
- شمارهٔ ۲۵۶ - هم در مدح او — طبع هوا بگشت و دگرگونه شد جهان
- شمارهٔ ۲۵۴ - هم در مدح او — به نام ایزد بی چون به قصد حضرت سلطان
- شمارهٔ ۲۵۰ - در مدح سلطان مسعود — ای چرخ ملک و دولت و سلطان داد و دین
- شمارهٔ ۲۵۲ - خطاب به شمشیر پادشاه — ای تیغ شاه موسم کارست کار کن
- شمارهٔ ۲۴۹ - هم در مدح آن بزرگ — فراخت رایت ملک و ملک به علیین
- شمارهٔ ۲۶۳ - مدیح سیف الدوله محمود — ای تو را خوانده صنیع خود امیرالمؤمنین
- شمارهٔ ۲۶۲ - ارسلان بن مسعود را ستاید — ز خورشید روی ملک ارسلان
- شمارهٔ ۲۶۱ - مدیح منصوربن سعید — دوش گفتی ز تیرگی شب من
- شمارهٔ ۲۵۸ - همورا ستوده است — تهنیت عید را چو سرو خرامان
- شمارهٔ ۲۶۴ - درود بر خواجه احمد بن حسن — شاد باش ای زمانه ریمن
- شمارهٔ ۲۵۹ - باز در مدح آن شهریار — به سوی هند خرامید بهر جستن کین
- شمارهٔ ۲۵۷ - مدیح دیگر از آن پادشاه — مگر که هجران هست از چهار طبع جهان
- شمارهٔ ۲۶۰ - مدح ثقة الملک طاهربن علی — کرد همتای روضه رضوان
- شمارهٔ ۲۶۷ - سلطان مسعود را ستاید — ای ملک شیردل پیل تن
- شمارهٔ ۲۶۶ - مدح سیف الدوله محمود — دو مساعد یار و دایم جفت و با هم همزبان
- شمارهٔ ۲۶۵ - مدح شیرزاد — راست کن طارم کاراسته شد گلشن
- شمارهٔ ۲۶۹ - مدح عمیدالملک ابوالقاسم — روز نوروز و ماه فروردین
- شمارهٔ ۲۷۲ - ستایش سلطان مسعود — ای خرد را به راستی قانون
- شمارهٔ ۲۷۱ - هم در مدح او — روز مهر و ماه مهر و جشن فرخ مهرگان
- شمارهٔ ۲۷۰ - مدیح سیف الدوله محمود — گر نه شاگرد کف شاه جهان شد مهرگان
- شمارهٔ ۲۶۸ - قصیده دیگر در مدح ملک ارسلان — ملک ملک ارسلان
- شمارهٔ ۲۷۷ - ستایشگری — ای شیر رزم شیر شکاری شکار تو
- شمارهٔ ۲۷۶ - مرثیت یکی از دوستان — بر عمر خویش گریم یا بر وفات تو
- شمارهٔ ۲۷۴ - در مدح — ای اختیار عالم در اختیار تو
- شمارهٔ ۲۷۸ - مدح یکی از شهان — ای خنجر بران تو روز وغا برهان تو
- شمارهٔ ۲۷۹ - مدح ابوسعد بابو و شرح حال خویش — لاله رویاند سرشکم تازه در هر مرحله
- شمارهٔ ۲۸۰ - مدحتگری — ای نصرت و فتح پیش برکرده
- شمارهٔ ۲۷۳ - ثنای سیف الدوله محمود — بر من بتافت یار و بتابم ز تاب او
- شمارهٔ ۲۷۵ - مدح منصور بن سعید — ای کشتئی که در شکم توست آب تو
- شمارهٔ ۲۸۶ - مدح سیف الدوله محمود — ز در درآمد دوش آن نگار من ناگاه
- شمارهٔ ۲۸۷ - از زندان بالاهور که مولد اوست سخن گوید — ای لاهوور ویحک بی من چگونه ای
- شمارهٔ ۲۸۴ - مدح ملک ارسلان بن مسعود — ای به عارض سپید و زلف سیاه
- شمارهٔ ۲۸۸ - مدیح سلطان ابراهیم بن مسعود — ز فردوس با زینت آمد بهاری
- شمارهٔ ۲۸۱ - مدح محمد خاص — دولت خاص و خاصه زاده شاه
- شمارهٔ ۲۸۲ - گفتگو با خویشتن — ای سرد و گرم دهر کشیده
- شمارهٔ ۲۸۳ - ستایش ثقة الملک طاهر بن علی — ای ملک ملک چون نگار کرده
- شمارهٔ ۲۸۵ - تهنیت فتح هندوستان — ای ذکر خنجر تو به عالم سمر شده
- شمارهٔ ۲۹۴ - در جواب قصیده یکی از شعرا — ای به تو زنده نام حاتم طی
- شمارهٔ ۲۹۰ - مدیح دیگر از آن پادشاه و شمه ای از روزگار سیاه خویش — ای فلک نیک دانمت آری
- شمارهٔ ۲۹۳ - مدح ملک شیرزاد — ای چرخ مشعبد چه مهره بازی
- شمارهٔ ۲۹۱ - مدح دیگر از آن پادشاه — اگر مملکت را زبان باشدی
- شمارهٔ ۲۹۲ - ناله از حصار نای — نالم ز دل چو نای من اندر حصار نای
- شمارهٔ ۲۹۵ - مدح علاء الدوله سلطان مسعود — چرخ سپهر شعبده پیدا کند همی
- شمارهٔ ۲۹۶ - مدح ثقة الملک طاهر — در کف دو زبانیست مرا بسته دهانی
- شمارهٔ ۲۸۹ - هم در مدح او و شکوه از تیره بختی — جداگانه سوزم ز هر اختری
- شمارهٔ ۲۹۸ - مدیح منصور بن سعید — دور از تو مرا عشق تو کرده ست به حالی
- شمارهٔ ۲۹۷ - مدیح سلطان مسعود — نخواست ایزد گر خواستی چنان شدمی
- شمارهٔ ۳۰۱ - مدح علی خاص — نگار من تویی و یار غمگسار تویی
- شمارهٔ ۳۰۳ - مدح سپهسالار محمد — جهان را نباشد چنین روزگاری
- شمارهٔ ۲۹۹ - شکوه از گرفتاری و مدح یکی از بزرگان — ای شاد به تو جان من و جان جهانی
- شمارهٔ ۳۰۴ - مدح ابوالفرج نصربن رستم — ایا آنکه بر دلبران پادشایی
- شمارهٔ ۳۰۲ - مدح یکی از آل شیبان — ای خداوند عید روزه گشای
- شمارهٔ ۳۰۰ - ناله از حصار نای و مدح محمد خاص — نوا گوی بلبل که بس خوش نوایی
- شمارهٔ ۳۰۵ - عرض بیچارگی و شرح حبس و گرفتاری — نه بر خلاص حبس ز بختم عنایتی
- شمارهٔ ۳۰۶ - در مدح سلطان مسعود — گفتی که وفا کنم جفا کردی
- شمارهٔ ۳۰۷ - هم در ثنای او — ای شاه شده ست از تو جهان تازه جوانی
- شمارهٔ ۳۰۹ - توسل به یکی از بزرگان پس از سیزده سال حبس — ای به رادی بلند ملک آرای
- شمارهٔ ۳۰۸ - مدح دیگر از آن پادشاه — گر چون تو به چینستان ای ترک نگارستی
- شمارهٔ ۳۱۰ - مدح منصور بن سعید — ای ابر گه بگریی و گه خندی
- شمارهٔ ۳۱۱ - مدح ملک ارسلان — با نصرت و فتح و بختیاری
- شمارهٔ ۳۱۲ - مدح علاء الدوله مسعود — گر چون تو به چینستان ای بت صنمستی
- شمارهٔ ۳۱۴ - قصیده — فتح و ظفر و نصرت و پیروزی و اقبال
- شمارهٔ ۳۱۳ - شکوه از پیری — پیریا پیریا چه بد یاری