غزلیات — دیوان اشعار صفای اصفهانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار صفای اصفهانی
Author: صفای اصفهانی

صفای اصفهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — ذیل طلب نیافته دست یقین ما
شمارهٔ ۱ — عشق رخت براه حقیقت سمند ما
شمارهٔ ۳ — بنشین به پس زانو در مصطبه جان‌ها
شمارهٔ ۴ — ای طایر قدوسی بر تن متن و تن‌ها
شمارهٔ ۶ — با زلف تو صد پیمان دل بست به دستان‌ها
شمارهٔ ۵ — اگر بعرش کشد دوست فرش ایوان را
شمارهٔ ۷ — بدرس دل سر زانوی ماست مکتب ما
شمارهٔ ۱۱ — پس دیوار تن بر شده ماهیست عجب
شمارهٔ ۱۵ — گویند روی یار بکس آشکار نیست
شمارهٔ ۸ — گذشت درگه شاهی ز آسمان سرما
شمارهٔ ۱۲ — باز دل را دست جان آمد به دست
شمارهٔ ۱۰ — تجلیگه خود کرد خدا دیده ما را
شمارهٔ ۹ — ما رهرو فقریم و فنا راهبر ما
شمارهٔ ۱۳ — بغیر خاک سر کوی دل پناهی نیست
شمارهٔ ۱۴ — ما و دل گر پاس عشق پرده در خواهیم داشت
شمارهٔ ۱۶ — سر ملک ز جلالت بر استانه ماست
شمارهٔ ۱۹ — رویت همه آتشست و آبست
شمارهٔ ۱۷ — مملکت شاه عشق جز دل درویش نیست
شمارهٔ ۲۰ — من مبتلای عشق و دلم دردمند توست
شمارهٔ ۱۸ — این گونه ماه آسمانست
شمارهٔ ۲۲ — امشب شب قدرست و در میکده بازست
شمارهٔ ۲۳ — بجهان می ندهم آنچه مرا در سر ازوست
شمارهٔ ۲۱ — آدمی صورت حقست و خدا را نشناخت
شمارهٔ ۲۵ — رسید دست من از عشق دل بدولت دوست
شمارهٔ ۲۶ — قدری که زاید از موت اندازه قدر نیست
شمارهٔ ۳۱ — دو چشم او که ندانم فرشته یا که پریست
شمارهٔ ۲۹ — اگر ندیدی دریا که جای اندر جوست
شمارهٔ ۳۰ — بسکه شدم سالها معتکف کوی دوست
شمارهٔ ۲۴ — ما را دلیست بسته بزنجیر موی دوست
شمارهٔ ۲۷ — کونین ظهور دلبر ماست
شمارهٔ ۲۸ — کدام شه که گدای در سرای تو نیست
شمارهٔ ۳۳ — تا شد دل من معتکف دار حقیقت
شمارهٔ ۳۹ — قومی بگرد کوی فنا راهبر شدند
شمارهٔ ۳۲ — دلی که زیر پر باز زلف دلبر نیست
شمارهٔ ۳۸ — شمس حقیقت از افق جان پدید شد
شمارهٔ ۳۷ — ما گدای در فقریم و فلک بنده ماست
شمارهٔ ۳۵ — آمد از میکده بیرون پسری جام به دست
شمارهٔ ۳۴ — نشین بچشم من از خاک رهگذر ایدوست
شمارهٔ ۳۶ — ما را که تن ز ساحل دریای جان گذشت
شمارهٔ ۴۵ — کی باشد آن بت آشنا گردد
شمارهٔ ۴۰ — تن ویرانه ام از لطف عمارت کردند
شمارهٔ ۴۲ — باز دل زیر غم عشق چنانست که بود
شمارهٔ ۴۶ — سالها بود دلم آینه روی تو بود
شمارهٔ ۴۷ — کسی که بنده عشقست جاه را چه کند
شمارهٔ ۴۱ — من پر کاه و غم عشق همسنگ کوه گران شد
شمارهٔ ۴۳ — گر عشق رفیق راه من گردد
شمارهٔ ۴۴ — بشری دل من کامشب یار آید و جان بخشد
شمارهٔ ۴۹ — جهان و هر چه در او هست پیش مردمِ راد
شمارهٔ ۵۰ — بر دلم دوش دری از حرم راز گشود
شمارهٔ ۵۲ — گر آفتاب فقر و فنا جلوه‌گر شود
شمارهٔ ۵۱ — اگر آن مرغ که رفت از بر من باز آید
شمارهٔ ۵۴ — بسته سلسله دام، هوس‌بازانند
شمارهٔ ۵۳ — دل کس خسته آن زلف گرهگیر مباد
شمارهٔ ۴۸ — مرا دلی‌ست که جان را به سر چه‌ها آورد
شمارهٔ ۵۵ — ای ساقی جان جامی یار آمد یار آمد
شمارهٔ ۶۳ — برفت هر که در اینخانه بود و یار بماند
شمارهٔ ۶۲ — آنانکه در صراط صعود ولایتند
شمارهٔ ۵۷ — رازی که به دل دارم گر باز عیان گردد
شمارهٔ ۵۶ — آمد و رفت ز سودائی خود یاد نکرد
شمارهٔ ۵۸ — سحر ز هاتف غیبم بگوش هوش رسید
شمارهٔ ۶۰ — به یک پیمانه‌ام دیوانه کردند
شمارهٔ ۵۹ — ای به لب آمده جان یار به بالین آمد
شمارهٔ ۶۱ — آنانکه دم ز دولت فقر و فنا زنند
شمارهٔ ۶۵ — ساقی درد کشان دی در میخانه گشود
شمارهٔ ۶۴ — شمائید گروهی که طلبکار خدائید
شمارهٔ ۶۷ — دوش در فقر ما چتر و لوا بخشیدند
شمارهٔ ۶۶ — زین سپس دل را به رسوایی نشان خواهیم کرد
شمارهٔ ۶۹ — شب دوش که بود اینکه به خلوتگه ما بود
شمارهٔ ۷۰ — خوش آن گروه که شوریده شراب شدند
شمارهٔ ۷۱ — دوش از خاک در فقر کلاهم دادند
شمارهٔ ۶۸ — هر که درویش در پیر مغان خواهد بود
شمارهٔ ۷۴ — یار از پرده برون آمد و جان پیدا شد
شمارهٔ ۷۳ — چنین شنیدم که لطفِ یزدان به رویِ جوینده در نبندد
شمارهٔ ۷۵ — مرا که رسته‌ام از گل بهار کی داند
شمارهٔ ۷۶ — روزی که من به دوش فکندم ردای فقر
شمارهٔ ۷۲ — دوش ما را به خط پیر برات آوردند
شمارهٔ ۷۷ — خط غبار تو بر روی چون تجلی طور
شمارهٔ ۷۹ — ببوستان دلم رست سرو قامت عشق
شمارهٔ ۷۸ — ساقیا جان جاودانه بیار
شمارهٔ ۸۱ — جان و دل و دین و رگ و پوست عشق
شمارهٔ ۸۰ — سحر به بام دل من زدند نوبت عشق
شمارهٔ ۸۲ — چرخ دو تا گشته و یکتاست عشق
شمارهٔ ۸۷ — بازوی عشق بنهاد بر دوش ناقه دل
شمارهٔ ۸۳ — ساقی جان بجام من ریخت می مدام دل
شمارهٔ ۸۵ — دوشم سروش زد در دولتسرای دل
شمارهٔ ۸۴ — ویرانه تن را بود گنجینه جان در بغل
شمارهٔ ۸۶ — زد دست سلطان دولت دوش از تجلی در دل
شمارهٔ ۹۱ — آتش طور و طوی را قبسم
شمارهٔ ۹۰ — رفت در کسوت درویش که ما نشناسیم
شمارهٔ ۹۲ — ما جهانجوی و جهانبان دلیم
شمارهٔ ۹۳ — یار می‌آید مرا همواره از هرسو به چشم
شمارهٔ ۸۸ — باز آی که از غیر تو پرداخته‌ام دل
شمارهٔ ۹۵ — امشب از اول شب مست و خرابست دلم
شمارهٔ ۸۹ — راز دار دل و عشقست فنم
شمارهٔ ۹۴ — بدل نه تاب که تا درد عشق چاره کنم
شمارهٔ ۱۰۰ — عشقم چنان ربود که از جان و از تنم
شمارهٔ ۱۰۱ — مدرس فقر و فنا را سبقیم
شمارهٔ ۹۷ — ای خواجه مرا مفروش ارزان که گرانستم
شمارهٔ ۱۰۲ — روح وقتیم و کلیم سلفیم
شمارهٔ ۹۶ — دی گفت به من بگریز از ناوک خون‌ریزم
شمارهٔ ۹۸ — همدم عیسی‌نفسی با دل آگاه شدم
شمارهٔ ۱۰۳ — چو گذشتم از علایق به جهان جان گذشتم
شمارهٔ ۹۹ — دلا من و تو اگر رسته از حجاب شویم
شمارهٔ ۱۰۶ — امشب بکه مانم من اسرار همی گویم
شمارهٔ ۱۰۷ — امشب سر آن دارم کز خانه برون تازم
شمارهٔ ۱۰۸ — کفر آئین منست ار عشق را تمکین کنم
شمارهٔ ۱۰۹ — زین سپس بر هر چه غیر از وجه باقی پا زنم
شمارهٔ ۱۱۰ — یار در چشم و من دلشده خون می‌گریم
شمارهٔ ۱۱۱ — دردیست ز عشق او به جانم
شمارهٔ ۱۰۵ — مهی دارم که چون خورشید سر گردان او باشم
شمارهٔ ۱۰۴ — ز مغز و پوست برون رفته تا به دوست رسیدم
شمارهٔ ۱۱۳ — شبی که دیده بدیدار دوست باز کنم
شمارهٔ ۱۱۵ — به تیره شب نظر آفتاب می‌بینم
شمارهٔ ۱۱۷ — شاهد ماهست مخفی در ظهور خویشتن
شمارهٔ ۱۱۴ — ما و دلِ سودا‌زده سرمستِ الستیم
شمارهٔ ۱۱۲ — عشق زد خیمه بیائید که بی خانه شویم
شمارهٔ ۱۱۶ — یار برداشت ز رخ پرده برای دل من
شمارهٔ ۱۱۸ — حیرت است این کوی یاران را صلا باید زدن
شمارهٔ ۱۱۹ — دل بردی از من به یغما ای ترک غارتگر من
شمارهٔ ۱۲۱ — سرخوان وحدت آندم که بدل صلا زدم من
شمارهٔ ۱۲۰ — من تاجرم به دکهٔ بازار خویشتن
شمارهٔ ۱۲۳ — به عشق خویش مرا خوی داد دلبر من
شمارهٔ ۱۲۵ — پورا بسلطنت رسی این پند گوش کن
شمارهٔ ۱۲۲ — گاه دی است و نوبت فصل بهار من
شمارهٔ ۱۲۶ — دور عشقست گر ای نطقه دل خون باشی
شمارهٔ ۱۲۴ — به تار موی بتی شد سلاسل دل من
شمارهٔ ۱۲۷ — در دل متجلی شد آن دلبر روحانی
شمارهٔ ۱۳۲ — مرا کوهیست بار دل غم یارست پنداری
شمارهٔ ۱۲۸ — ز چه کرد با چنین روبر خلق خودنمائی
شمارهٔ ۱۳۴ — با دوصد ناز ز من دوش به راه عجبی
شمارهٔ ۱۳۱ — عیسی عشق ندارد سر درمان کسی
شمارهٔ ۱۳۳ — در رحمت ابد بر من خسته باز کردی
شمارهٔ ۱۳۰ — در ارض سما نبود آن دلبر هر جائی
شمارهٔ ۱۲۹ — بکوی دوست نه جانیست راهبر نه تنی